Η εργασία που γίνεται χωρίς ελπίδα μαζεύει νέκταρ μέσα σ' ένα κόσκινο 


τεύχος 6
Νοέμβριος 2015
Δευτέρα, 25 Ιούλιος 2011 00:42

Ο Κολυάντα κι ΕΜΕΙΣ

του Κώστα Καμπούρογλου

Ο Άμλετ που ξεχάσαμε

είναι ο Άμλετ του Νικολάι Κολυάντα και θέλουμε τον Άμλετ του Νικολάι Κολυάντα γιατί πεθυμήσαμε την παγανιστική μανία, την ακραία ιεροτελεστία, τον θρησκευτικό φορμαλισμό, μας λείπει ο Κολυάντα διότι απωλέσαμε την ανάγκη για συμμετοχή σε μια μάζα που ακολουθεί κανόνες απαράβατους, σε μια μάζα που συντρίβει το πολύπαθο, βασανισμένο, παραχαϊδεμένο και γι’ αυτό δυστυχισμένα ναρκισσιστικό μας εγώ, μας λείπει ο Κολυάντα γιατί ξεχάσαμε πώς ήταν ο κόσμος στην προ Φρόυντ εποχή του, στην προ Σαίξπηρ εποχή του, μας αρέσει ο Κολυάντα γιατί καθόλου δεν τον απασχόλησε ο Σαίξπηρ, καθόλου δεν κατάλαβε τον Σαίξπηρ ή δεν μας έδειξε ότι τον καταλαβαίνει, εν τούτοις δεν εκμηδενίστηκε απ’ τον Σαίξπηρ, κυριάρχησε στα μέσα του και έχτισε το καρναβάλι του πέτρα-πέτρα, καρναβάλι για το οποίο ο Μπαχτίν θα του έλεγε πως χρησιμοποιεί αυθαίρετα πολλές υφολογικές τάσεις και πολλές φωνές από πολλά είδη και γι’ αυτό θα ήταν υπερήφανος ο Μπαχτίν, το καρναβάλι του έχει μια δύναμη όλο εξουσία, ικανή να δίνει ζωή και να μεταμορφώνει, μια ζωτικότητα ακατάλυτη, θα έλεγε ο Μπαχτίν περήφανα, ένα καρναβάλι γεμάτο σχήματα και μουσική και κοστούμια και ξεχασμένες ρωσικές όψεις, στο κέντρο του οποίου δεσπόζει ένας Άμλετ που ουδεμία σχέση έχει με τον Άμλετ, λες για να τονίσει ότι ουδεμία σχέση έχει με τον Άμλετ, κινούμενος παράλληλα με τα λόγια του, χωρίς ποτέ να συναντηθεί με τα λόγια του γιατί μια τέτοια συνάντηση θα έκανε το καρναβάλι του Κολυάντα να καταρρεύσει αυτοστιγμεί και να φαγωθεί βιαίως μπροστά στα μάτια μας από το τέρας τον Σαίξπηρ. Προτιμάμε τον Κολυάντα από ένα σωρό άλλα δράματα δωματίου γιατί προπάντων έχει ήθος, μάλιστα τόσο αδιαπραγμάτευτο ώστε να μη φοβάται να μας κάνει να πλήξουμε, ν’ ανακαθίσουμε, ν’ απορήσουμε, να δυσανασχετήσουμε, να σταυρώσουμε τα πόδια μας έτσι και μετά αλλιώς, να κοιτάξουμε το ρολόι μας, να παρακολουθούμε τους γύρω μας να κατεβαίνουν τα σκαλιά και να φεύγουν τρέχοντας από την Πειραιώς διακόσια εξήντα αφήνοντάς μας κι άλλο χώρο ν’ αναπνεύσουμε. Αγαπάμε τον Κολυάντα γιατί μας βασάνισε με τρόπο απολαυστικό, με μουσικές χαρούμενες αλλά όχι εύκολες, με ηθοποιούς τραχείς αλλά ποτέ αντιπαθείς, με εικόνες προσβλητικές αλλά ποτέ αντικαρναβαλικές, με στόμφο υπερβολικό αλλά ποτέ γελοίο. Μας αρέσει ο Κολυάντα γιατί είπε πως ο βασικός λόγος που ασχολήθηκε με το έργο του Σαίξπηρ είναι ότι στον θίασό του είχε έναν ηθοποιό που όφειλε κάποτε να παίξει τον Άμλετ. Μας αρέσει επίσης ο Κολυάντα γιατί μας φαίνεται ότι δεν θα υποχωρούσε μπροστά στον γκρεμό όπου ο ίδιος οδήγησε τον εαυτό του.

Και ο Άμλετ που μας αξίζει

είναι ο «Άμλετ» του Μουμουλίδη, ο οποίος έπεισε τον εαυτό του ότι ασχολείται με τον Σαίξπηρ, έχτισε τα σκηνικά του, έντυσε την πρότασή του με ήχους ροζ ροκοκαμπαρέ γραμμένους σαν από τον Κατσαρό, δίδαξε τους ηθοποιούς του λες και παρωδεί τηλεοπτική παρωδία του Σαίξπηρ, μας έπεισε ότι χαμπάρι δεν πήρε από τον Σαίξπηρ και μάλλον από οτιδήποτε έχει να κάνει με τις λεγόμενες παραστατικές τέχνες, κι όμως, σαν θεία δίκη αμείλικτη και φοβερή, δεν μας έδωσε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τους γύρω μας να κατεβαίνουν τα σκαλιά και ν’ ανασάνουμε, μάλλον αντίθετα, σα να γέμιζε ο χώρος από ανθρώπους που μας αξίζουν, για να θυμόμαστε πάντα ότι αυτό που πετυχαίνει (και πετυχαίνει) είναι αυτό που επιλέξαμε να μας αξίζει, στη χώρα που μας αξίζει, με τις προτάσεις που μας αξίζουν, τη γλωσσική τρέλα που μας αξίζει και, το πιο επώδυνο απ’ όλα, χωρίς αμφιβολία, να μην ξεχάσουμε εκείνο τον ήχο των χειροκροτημάτων από τα παράλυτα χέρια μας.

LastTapes cover 6

calendar

« Φεβρουάριος 2019 »
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28      

NewsLetter

Εγγραφείτε στο newsletter των LastTapes