Κυριακή, 24 Ιούλιος 2011 18:10

QUO VADIS EUROPA: film socialisme – J.L.Godard (2010)

του Εμμανουήλ Μονρόε

Να μη μιλήσω για το film socialisme.

Άσε αυτόν να πει για το χαμένο Βυζάντιο καλύτερα.

Κυριευμένος από τις ηλίθιες ελπίδες μου θα ‘μουν, ηλίθια κίνηση θα ‘ταν, λέω. Μιλάει αυτός.

Τα βασικά: Ελευθερία. Στάλιν. Να ξεχάσεις εντελώς. Μπορείς;

Το Γκαράζ των Martin. Ηλίθιοι τουρίστες, επάνω σε κρουαζιερόπλοιο, ξοδεύουν δολάρια στις αρχαίες πόλεις. Τα σκαλιά της Οδησσού, η μάνα με το παιδί, τουρίστες στα σκαλιά της Οδησσού, ο Ισπανικός εμφύλιος, ο Ροσελίνι, ο Φόρντ, η οικογένεια Martin, η γαλλική αντίσταση, σοσιαλιστικές αντιστασιακές ομάδες μες στον χρόνο, ο ελληνικός εμφύλιος, ιστορικό αρχείο, κατακλυσμός φιλμικών αρχείων, ο εξευτελισμός της Ελλάδας, HELL AS. Εντωμεταξύ υπάρχει ένα σεμινάριο στο Στάντφορντ, Νομισματικής και Λογοτεχνικής δημιουργίας. Πάντως όταν έρθει η ώρα της ισότητας τότε κι εγώ θα σου μιλήσω για τα σκατά. Μη ξεχνάς, ο Χίτλερ. Η ψηφιοποίηση των βιβλίων, ψηφιοποίηση της χαμένης γνώσης. HELLAS: κόλαση όπως. Αδελφοσύνη, αδελφέ μου, αδελφοσύνη.

        - Θείε Μathias γιατί είπες ότι το ρολόι σου είναι πανάκριβο; Δεν δείχνει καν την ώρα.

Ο Μπένγιαμιν, ο Μπίσμαρκ, η Άρεντ, ο Μπερνανός, ο Μπροντέλ, ο Ρικέρ, ο Μπέκετ, ο Λέβι-Στρος, ο Μαλαπάρτε, ο Κόνραντ, ο Μαχφούζ, τόσοι άλλοι. Πού; Ο Δον Κιχώτης, ο Τόμας Στάνκο και ο Άρβο Παρτ.

Η καταγωγή της γεωμετρίας, τα πράγματα, η Ιστορία και ο Γκοντάρ με τις πολλές ψηφιακές του εικόνες, ένας πολιτισμός φτιαγμένος από σκουπίδια, ένας πολιτισμός αμνησίας, σκάιπ, google ads, ο Denis de Rougemont, ο χρυσός, ο μαύρος χρυσός, το βενζινάδικο, οι παπαγάλοι: loro, el oro - o χρυσός στα ισπανικά, ο κύριος Goldberg, το χρυσό βουνό, οι Ινδιάνοι, κυνηγώντας τον χρυσό της Μόσχας, ενώ αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι σήμερα τα καθάρματα είναι ειλικρινή.

Πρέπει να σου πω, «Μια μεγάλη μέρα για την Ινδοκίνα», είπε η Σιμόν Βέιλ, όταν έμαθε ότι οι Γερμανοί κατέλαβαν το Παρίσι.

Καθώς όμως επίσης οι παραλίες της Agnes, ο Badiou μοντέλο και η Patti Smith, και το χρήμα που ανακαλύφτηκε ώστε να μη κοιτάζονται οι άνθρωποι στα μάτια, όπως άλλωστε και το χρυσάφι στο στήθος της, και η σιωπή που είναι χρυσός, εγώ κάποτε, το 1942, συνάντησα το τίποτα, και πρέπει να σου πω ότι ήταν πολύ πιο μικρό απ’ ό,τι πιστεύουμε.

Μια κρουαζιέρα με τον ιδιωτικό παπά της, σκέψου.

Η δημοκρατία και η τραγωδία παντρεύτηκαν στην Αθήνα με τον Περικλή και τον Σοφοκλή. Ένα μοναχοπαίδι: ο Εμφύλιος.

Οι ουμανισμοί μας, εν-κα-βε-ντε, άσχετο, μα θέλω να πω πόσο ωραίο βιβλίο είναι το «στην αυλή του κόκκινου Τσάρου», η Μεσόγειος, και αν κοροϊδέψεις τον Μπαλζάκ θα σε σκοτώσω.

Το Παιδί ζωγραφίζει κάτι.

Η Οπερατέρ: Τι κάνεις;

Το Παιδί: Υποδέχομαι ένα αλλοτινό τοπίο.

Η Οπερατέρ: Σκατά! Αυτός είναι Ρενουάρ.

Το Παιδί: Ακριβώς. Πέρασε δίπλα από πολύ ωραία πράγματα αυτό το ζώον.

 

Και, εντέλει, εγκαταλείψτε το πλοίο, εγκαταλείψτε το πλοίο, όπως λέμε:

        - Το χρήμα είναι ένα δημόσιο αγαθό.

        - Σαν το νερό;

        - Ακριβώς.

QUO VADIS EUROPA?

Λέω: Όταν ο νόμος είναι άδικος, η δικαιοσύνη είναι πάνω από τον νόμο.

NO COMMENT

Τα δικά μου, για να κοκορευτώ:

Για τόσους πολλούς ανθρώπους ο κόσμος είναι ένα μέρος που
ακόμη συγκροτείται από τις ίδιες παλιές τους βεβαιότητες.
Αυτοί πιστεύουν ότι και ο κινηματογράφος οφείλει να συνυπογράφει
το συμβόλαιο της χιλιοειπωμένης ελπίδας. Να ζητούν όμως από τον
Γκοντάρ να πει τις βαρετές τους ιστορίες; Δεν συνθηκολόγησε τότε,
δεν το κάνει τώρα. Ένας αναχωρητής με κρυστάλλινο βλέμμα.

                             

                          Dim lights Embed Embed this video on your site
 
Επιστροφή Επάνω