Τετάρτη, 13 Ιούλιος 2011 00:05

Τολμήστε ξανά να εκτεθείτε

του Κωνσταντίνου Νικολόπουλου

Τι νόημα έχει να γράφεις ένα κείμενο για να πολεμήσεις το λαϊκισμό όταν δεν έχεις μια συγκεκριμένη πρόταση; Τι νόημα έχει σε συνθήκες κοινωνικής κατάρρευσης και πολιτικής ανικανότητας να καταδικάζεις συμπεριφορές χωρίς να τις ονοματίζεις;  Εν τέλει, όταν είσαι ''πνευματικός άνθρωπος'' και γνωρίζεις πως αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας οδήγησαν σε μεγάλο βαθμό σε αυτή τη κρίση και μοιάζουν περισσότερο με κινήσεις ομάδας απατεώνων παρά με ομάδας ορθολογιστών διαχειριστών, τι νόημα έχει να ελπίζεις πως από αυτούς θα έρθει κάποια λύση και σωτηρία; 

Αυτά ήταν τα ερωτήματα που έμειναν αναπάντητα μετά τη δημοσίευση του κειμένου με τον τίτλο "Τολμήστε". Πολύ περισσότερο από την ασάφεια και την υποκρισία που συνόδεψε το κείμενο-παρέμβαση των "32 πνευματικών ανθρώπων" πάντως, μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που έγινε δεκτό από μερίδα των αναγνωστών. "Επιτέλους!"  Ήταν το επιφώνημα που βγήκε αβίαστα από αναγνώστες που ανέμεναν μια κάποια αντίδραση των πνευματικών ανθρώπων στο συνεχιζόμενο σκηνικό παρακμής της χώρας του οποίου γινόμαστε όλοι μάρτυρες.

Αλήθεια, είχαμε τόσο πολύ ανάγκη την παρέμβασή τους; Νιώθαμε τόσο ανίκανοι χωρίς αυτούς; Και τώρα που τη διαβάσαμε ανακουφιστήκαμε; Στείλαμε δηλαδή το απαραίτητο μήνυμα προς τη πολιτική ηγεσία; Θα έλεγα, κρίνοντας από τις πολιτικές εξελίξεις των ημερών που ακολούθησαν 15,16 και 17 Ιουνίου ότι η σοβαρότητα του κειμένου είναι ανάλογη με τη σοβαρότητα των πολιτικών εξελίξεων.

Γιατί λοιπόν υποκριτικοί; "Γιατί λειτουργούν σαν άλλοθι απέναντι στο κακό που ενδημεί χρόνια μολύνοντας τους πάντες κι όχι μόνο τους ευκαιριακούς διεκπεραιωτές της εξουσίας. Και γιατί αυτή τη κρίση την ανέχθηκαν εν τη γενέσει της, αν δεν την προετοίμασαν μέσα στην εγωπαθή ματαιοδοξία τους, όλοι αυτοί οι «καλλιτέχνες» του εαυτού τους, οι ιδιοτελείς εκατομμυριούχοι της αλλότριας ευαισθησίας και οι λαμπροί εκπρόσωποι της θεσμικής διαμαρτυρίας. Όλοι αυτοί που ούτε διαπαιδαγώγησαν ως όφειλαν ούτε ενημέρωσαν εγκαίρως αυτόν τον πλαδαρό και διόλου αξιοπρεπή λαό για τα μελλούμενα δεινά"(1), έγραψε ο Μάνος Στεφανίδης.

Γιατί λοιπόν ασαφές; "Το κείμενο απαντάει με σαφήνεια στο αιώνιο ερώτημα ως προς τον χρόνο που χρειάζεται για να αρχίσει να γράφεται ένα κείμενο, από την στιγμή που νομίζεις ότι σου κλείνουν το μάτι. Η απάντηση είναι ότι απαιτείται απειροελάχιστος χρόνος. Για να εξηγούμαι: από την στιγμή που άρχισε να συζητιέται η πρόταση για κυβέρνηση τεχνοκρατών, με ταυτόχρονη τοποθέτηση «προσώπων κύρους» επικεφαλής μεγάλων οργανισμών, και τα γκάλοπ έδειχναν μεγάλη αποδοχή αυτής της ιδέας, μέχρι την δημοσίευση του κειμένου, πέρασαν ελάχιστα 24ωρα, και με δεδομένες τις συνεννοήσεις που πρέπει να έγιναν, η σύλληψη για να γραφτεί το κείμενο, από τους όποιους πρωτεργάτες, πρέπει να συνέβη σχεδόν αμέσως μετά το δελτίο των 8 που μιλούσε για τεχνοκράτες"(2), όπως έγραψε ο Κώστας Γαβρόγλου.

Και εν τέλει, γιατί το κείμενο τους μπορεί να κατηγορηθεί ότι αγγίζει τα όρια της γελοιότητας; "Υπογράφοντάς το, δεν νομιμοποίησαν μόνο όσα λέει αλλά και τον τρόπο που τα λέει. Και για αυτόν τον τρόπο, για αυτήν την μορφή είναι υπόλογοι. Δεν το λέω μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά: αρχίζοντας να το διαβάζω από ένα σημείο και ύστερα στα αυτιά μου ακουγόταν η φωνή του Γιώργου Παπανδρέου. Ο οποίος Πρωθυπουργός εκλέχτηκε και όχι λογοτέχνης και ο οποίος όταν μιλάει ξύλινα, μιλάει εν πάση περιπτώσει ακολουθώντας μια παράδοση δεκαετιών. Και μάλιστα μιλάει, δεν γράφει. Οι 32 -ή εν πάση περιπτώσει οι «από τα γράμματα και τις τέχνες» εξ αυτών- τι δικαιολογία έχουν για το ότι «δεν υπάρχει πρόταση που να μην ισχύει μέσα στην απόλυτη γενικότητά της, εξ ου και το συναίσθημα της πλήξης που δημιουργεί το όλον»;(3), όπως σημείωσε ο old-boy.

Τέλος ένα εύστοχο σχόλιο για τη κριτική στο λαϊκισμό έκανε το red notebook (4)" Σάμπως όμως είναι η πρώτη φορά; Όλη η δεκαετία του ΄80 δεν χαρακτηρίστηκε από το πρωτόφαντο φαινόμενο του λαϊκισμού που το ΠΑΣΟΚ έφερε και το οποίο κυριάρχησε εγχαράσσοντας τις συνειδήσεις των πολιτών; Για εκείνον τον λαϊκισμό, και τότε, κανείς δεν είχε βγει να μιλήσει (εκτός του Άγγελου Ελεφάντη, με το βιβλίο αναφοράς πια, Στον αστερισμό του λαϊκισμού, εκδόσεις Ο Πολίτης, Αθήνα 1991). Όταν γεννιόταν και ανδρωνόταν ο λαϊκισμός στην Ελλάδα, όλοι αυτοί που σήμερα μιλούν, εσιώπησαν... ".

Αφού λοιπόν η πολιτική ηγεσία αφουγκράστηκε τους ανησυχούντες ακαδημαϊκούς και ανθρώπους του πνεύματος, συσκέφθηκε με τον εαυτό της, ανέλαβε τις ευθύνες της, και πήρε τις απαραίτητες αποφάσεις οι οποίες με αίσθημα ανακούφισης έγιναν δεκτές από τον δημόσιο χώρο στον οποίο λογοδοτεί(5).

Και η ζωή στο μικρό βασίλειο της Δανιμαρκίας του Νότου συνεχίστηκε αμείωτη και υπερήφανη..

 

Πηγές:

("Τολμήστε") http://news.in.gr/files/1/2011/TOLMISTE%21.pdf

(1)http://manosstefanidis.blogspot.com/2011/06/blog-post_10.html

(2) http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/2011/06/blog-post_7550.html

(3) http://old-boy.blogspot.com/2011/06/blog-post.html

(4) http://www.rednotebook.gr/details.php?id=2626

(5) http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=406810&h1=true
Επιστροφή Επάνω